ATAAHUA ORA

Pod koniec maja zapisaliśmy się razem z grupką znajomych na lekcje salsy. Głównie po to, żeby nauczyć się tańczyć w parach i nie zrobić sobie obciachu na własnym weselu . Najpierw kroki podstawowe, później troszkę bardziej skomplikowane figury, aż po kilku lekcjach instruktorka zdecydowała, że jesteśmy gotowi na wypad do klubu. Okazało się, że może gotowi nie byliśmy, ale chociaż dzięki tańczeniu do muzyki napewno trochę się podszkoliliśmy. No i przede wszystkim można było tańczyć z partnerem CAŁY CZAS - bo w czasie lekcji niestety mieliśmy jednego chłopaka na 3-4 dziewczyny.

Lekcje już niestety się skończyły, zostawiając nas na poziomie “zaawansowanych początkujących”, ale w niedzielę postanowiliśmy zajrzeć do kasyna, gdzie zespół grał salsę na żywo. Dla mnie - bomba. Cały parkiet pełen tańczących ludzi, jednych lepiej, innych gorzej, ale wszyscy dobrze się bawili. Dla Łukasza - masakra. On widział tylko tych naprawdę dobrych i poczuł się onieśmielony. Koniecznie chciał iść do domu! Udało mi się wybłagać jeden taniec, ale nie z nim, a potem już musieliśmy opuścić kasyno i pojechać do domu. W domu nie dałam mu spokoju i potańczyliśmy sobie do troszkę wolniejszej muzyki, ale za to w zaciszu własnego salonu, bez tych wszystkich taksujących spojrzeń. I wiecie co? Naprawdę dobrze mu szło!

I have to blog this even though Lukas will probably kill me.
On Sunday night after the pre-marital education course we went to Sky City to have a look at a latin music dance night they have there. One look at the dance floor and Lukas was ready to run. There were lots of people, some of them really good, some of them a bit like us, all of them dancing feverishly to pretty fast salsa music. Somehow Lukas only saw those really good people and refused to even try to dance. I managed to convince him to let me dance one time with Vernon (who used to help our instructor at the salsa classes) and then we were off.

The second part of the bargain was that he would dance with me at home - and that went really, really well! We played some slower salsa music and not having anybody else around him helped Lukas concentrate on the music more than on counting the steps and that was his best salsa performance ever. We’ve got to keep it up!

Well, we completed the first step last night. It consisted of a questionnaire with 189 questions, but we didn’t have to answer all of them. Ended up answering maybe close to 170

They were all statements to which you could answer Agree, Disagree or Uncertain, altough Uncertain was discouraged. And they were like: I’m concerned about my future spouse’s gambling habits. Or: Sometimes I’m afraid of my future spouse. Some were about religion (I feel comfortable asking my future spouse to pray with me), children (We have discussed the number of children we want have), money (I am concerned about my future spouse’s spending habits), sex (I am concerned that when living together I might be pressured into performing sexual favours). Some were just funny for us because we’ve been together for so long (like: I’m concerned that I will feel embarassed being naked in front of my future spouse) but some made us think. Especially the children questions made us realise that we haven’t discussed having children in that much detail. We both know that we want them, we both know that we both want to work but we haven’t talked about how long one of us is going to stay at home or how many children exactly do we want. But then again this stuff has a tendency to change with your life situation and we’re both confident that we will be able to work it out there and then.

But the main thing that this questionnaire made me realise is how much I love Lukas and how much he really is my other half. I really believe that we can and will spend the rest of our lives together.

No i okazuje się, że w Nowej Zelandii też jest coś takiego. Wymagane przy ślubie udzielanym w kościele katolickim, przez katolickiego księdza, ale wiem też, że i inne wyznania mają podobne praktyki (Grzesiek i Helen robili ten sam kurs przed i po swoim weselu). Kurs składa się z trzech części - pierwsza, którą zaliczyliśmy wczoraj wieczorem, to wypełnienie formularza z pytaniami na temat naszego związku. Pytań było ponad 180, ale nas dotyczyło “tylko” około 170; odpowiedzi zakreślało się ołówkiem i można było się zgodzić, nie zgodzić albo nie być pewnym odpowiedzi. Czyli nie trzeba było się produkować za bardzo.

Myśleliśmy, że po ponad 6 latach bycia razem i mieszkania razem przez większą część tego czasu wiemy o sobie wszystko i znamy odpowiedzi na wszystkie pytania na temat naszej wspólnej przyszłości. I okazało się, że owszem, z większością pytań nie było problemów, ale znalazły się i takie tematy, na które nie rozmawialiśmy zbyt dogłębnie. Głównie jeśli chodzi o dzieci lub ich brak - nie dyskutowaliśmy na temat tego, kto i na jak długo zostanie z dziećmi w domu. Nie zastanawialiśmy się czy będziemy chcieli dwójkę, trójkę a może więcej. Ale wydaje mi się, że takie rzeczy “wychodzą w praniu” i dopóki zgadzamy się ogólnie na ten temat to wszystko będzie dobrze.

W czasie testu uświadomiliśmy sobie, że jednak raczej dobrze się znamy i mamy całkiem dobre pojęcie na temat tego, jak chcielibyśmy sobie przyszłość ułożyć. Ale najważniejsze to to, że przy niektórych pytaniach robiło mi się ciepło koło serca i przypominałam sobie, jak bardzo kocham Łukasza i jak dobrze mi razem z nim iść przez życie.

Leaving for work this morning I had to dig up a window scraper that my grandma sent me once from Poland. I laughed then but it came in really handy this morning!

Yesterday we went to Mission Bay for a coffee, fish & chips and some sun soaking and we saw dolphins. Pretty close to the shore, they were following a kayaker (how lucky for him!), some in front, some at the back but it looked like he was “walking” them, or maybe had ropes attached and they were hauling him along It was one of those perfect winter days - crisp air, sunny blue skies and light wind in our hair!